Column Chong Hu: van regels naar kansen

Veel asielzoekers willen niets liever dan leren, werken en bijdragen. Maar ingewikkelde regels en procedures houden hun talent vaak onnodig tegen. In deze column vraagt Chong Hu, mede-oprichter van cupXchange, zich af: wat gebeurt er als we de mogelijkheden centraal zetten in plaats van de beperkingen?

Asielzoekers in Nederland willen vaak niets liever dan meedoen. Ze willen leren, werken en bijdragen. Als kind van ouders die in de jaren zestig vanuit China naar Nederland kwamen om te ontsnappen aan moeilijke omstandigheden, heb ik zelf mogen ervaren hoeveel steun en kansen het verschil kunnen maken. Dankzij die hulp heb ik de mogelijkheid gekregen om hier mijn weg te vinden en iets op te bouwen. Nu voel ik een sterke drijfveer om dit terug te geven aan anderen: door mensen die steun en perspectief nodig hebben dezelfde kans te bieden om bij cupXchange hun talenten te ontplooien en hun eigen toekomst vorm te geven.

Dat is niet zonder de nodige uitdagingen. Regels die bedoeld waren als bescherming, zorgen in de praktijk vooral voor drempels. Neem de tewerkstellingsvergunningen (TWV): werkgevers die asielzoekers een kans willen geven, moeten ingewikkelde en tijdrovende trajecten doorlopen. En dat terwijl er in bijna elke sector een groot personeelstekort is.

Of het W-document (Vreemdelingen Identiteitsbewijs), dat vaak niet op tijd beschikbaar komt. Zo kreeg een collega zijn nieuwe W-document pas tien dagen vóórdat zijn eerdere TWV afliep. Terwijl je pas een nieuwe TWV kunt aanvragen mét een nieuw W-document. Omdat die aanvraag officieel vier tot vijf weken duurt, moest onze HR-collega vrijwel dagelijks het UWV bellen om de noodzaak uit te leggen. Zo schuift kostbare tijd voorbij, terwijl motivatie en talent liggen te wachten.

Daar bovenop komen de COA-sluitingen en verhuizingen. Zo werden drie van onze collega’s plots verplaatst naar andere locaties, met een extra reistijd van twee tot vier uur per dag. Voor hen werd het werk praktisch onhaalbaar en voor ons als werkgever zeer complex om op te lossen. Voor de asielzoeker zelf betekent dit telkens opnieuw beginnen: inpakken, wachten, onzekerheid.

En toch: ín deze uitdagingen schuilen enorme kansen. Werkgevers die de stap wél zetten, ontdekken dat asielzoekers loyale en gemotiveerde medewerkers zijn. Mensen die niets liever willen dan bouwen aan hun toekomst, hier. Wat zou er gebeuren als we niet de beperkingen, maar juist de mogelijkheden centraal zetten?

Het is tijd om regels te herzien en het systeem dienstbaar te maken aan wat er echt nodig is: mensen en bedrijven die elkaar vinden. Want zolang procedures de boventoon voeren, blijft talent onnodig vastzitten.