Column Jardy ten Kleij & Aart Bertijn: Geef beweging de ruimte
We organiseren in Nederland alles strak, maar verliezen daarbij soms uit het oog waar het écht om draait: mensen de...
Column
Column
Net nadat de salarisstroken zijn verzonden, komen de eerste telefoontjes binnen bij salarisadministrateur Marjolijn de Jong van Inclusief Groep. Medewerkers en begeleiders die willen weten waarom die maand minder salaris op het strookje staat. Het antwoord is simpel, maar de oplossing is dat allerminst. In deze column laat Marjolijn zien wat het effect van de belastingmaatregelen is voor haar collega’s.
21 januari 2024. De salarisstroken zijn nog niet verzonden of de eerste telefoontjes komen binnen. “Hoi, ik ben de begeleider van mijn broer en zijn salarisstrook van januari klopt niet. Hij heeft ineens € 40 netto minder. Dat kan toch niet? Iedereen moet er toch op vooruit gegaan zijn?”
Na enige uitleg hoor ik de wanhoop in de stem van de dame alleen maar toenemen. “Dat kan toch niet? Hij heeft het al zo zwaar! Kan je hem alsjeblieft niet een schaal omhoog doen? Hoe moet dit nu?”
Ik praat nog een poosje met haar. In het gesprek geef ik aan dat we graag wat voor ze hadden willen betekenen, maar dat wij als bedrijf hierin helaas machteloos staan en sluit het gesprek af.
Machteloos. zo voel ik me ook na dit gesprek. Ik heb haar niet kunnen geruststellen. Hoe kunnen we dit ook uitleggen? Het ís gewoon niet uit te leggen! Wie in politiek Den Haag heeft deze belastingmaatregel bedacht, vraag ik me af. Natuurlijk, deze maatregel geldt voor ons allemaal, we krijgen allemaal minder korting op de belasting die we moeten betalen. Maar heeft niemand kunnen bedenken dat “onze” mensen hierdoor het hardst geraakt worden?
In de politiek wordt dagelijks gesproken over bestaanszekerheid. Welke bestaanszekerheid, vraag ik mij dan af. Voor onze collega’s die zo hard werken is het salaris dat ze maandelijks van ons ontvangen een stuk (bestaans)zekerheid. Tenminste dat is wat ze dachten. Blijkbaar kan door een dergelijke belastingmaatregel zomaar een stukje van ze “afgepakt” worden. Zo voelt het in ieder geval. 40 euro netto, dat is voor veel van hen een week boodschappen.
En ja, natuurlijk weet ik dat er ook maatregelen genomen zijn om de bestaanszekerheid op peil te houden. Bijvoorbeeld door middel van het verhogen van toeslagen en budgetten. Waardoor ook voor deze groep de koopkracht wellicht wat zal stijgen. Dat weet ik, maar is ingewikkeld om uit te leggen. Voor veel mensen zit de meeste zekerheid in het salaris dat ze maandelijks op hun bankrekening ontvangen. En juist daar is een hap vanaf genomen.
Om aandacht te vragen voor de financiële positie van medewerkers van werkontwikkelbedrijven is Cedris de petitie ‘#IkVerdienHetOok’ gestart. Inmiddels hebben bijna 10.000 mensen deze petitie ondertekend. Vind jij ook dat het kabinet dit nú recht moet zetten? Teken de petitie en verspreid onze oproep via #IkVerdienHetOok.
We organiseren in Nederland alles strak, maar verliezen daarbij soms uit het oog waar het écht om draait: mensen de...
Column
Bij communicatiebureau La Plume Media gaat het niet om wat iemand mist, maar om wat iemand toevoegt. Geen labels of...
Column
Alex de Vos, VN-ambassadeur voor inclusie, maakt duidelijk hoe werkontwikkelbedrijven als Dethon het VN-verdrag Handicap in de praktijk brengen. Hij...
Column