Column Michel Post: Kwetsbare jongeren verdienen méér dan een vacature

De arbeidsmarkt schreeuwt om mensen, maar juist jongeren met talent én een ondersteuningsvraag blijven buitenspel. Hoe kan het dat duizenden vacatures openstaan, terwijl deze groep vol potentieel wordt afgeserveerd? Want aan de jongeren ligt het niet volgens Michel Post, teamleider jeugd en arbeidsmatige dagbesteding bij NoordWestGroep: “Kwetsbare jongeren zijn geen probleem. Ze zijn een kans. Maar dan moeten we ze wel zien, begeleiden en serieus nemen.”

De Nederlandse arbeidsmarkt staat in brand. Werkgevers trekken aan de bel: er zijn te weinig mensen, de productie stokt, de zorg piept en kraakt. Maar terwijl de roep om personeel steeds luider klinkt, zitten steeds meer jongeren werkloos thuis. Vooral onder kwetsbare jongeren groeit de afstand tot werk. En dat is geen toeval, maar een systeemfout.

We hebben het over jongeren met psychische kwetsbaarheden, leerproblemen, een instabiele thuissituatie of een achtergrond in jeugdzorg. Jongeren die niet vanzelfsprekend doorstromen van school naar werk, maar juist baat hebben bij begeleiding, structuur en vertrouwen. In plaats daarvan krijgen ze afwijzingen, bureaucratie en onbegrip.

De paradox is schrijnend: duizenden vacatures, maar geen plek voor wie niet in het standaardprofiel past. Werkgevers zoeken “direct inzetbare” kandidaten, terwijl deze jongeren juist floreren bij een zachte landing. Een mentor, een inwerktraject op maat, een werkgever die durft te investeren in potentieel in plaats van ervaring.

Het probleem zit niet alleen bij bedrijven. Ook het beleid faalt. Gemeenten, scholen en instanties werken langs elkaar heen. Jongeren vallen tussen wal en schip. De overgang van onderwijs naar werk is geen brug, maar een hindernisbaan. En wie eenmaal uit beeld raakt, komt daar moeilijk weer in.

De oplossing? Die ligt niet in nóg meer vacatures, maar in een andere blik. In werkgevers die samenwerken met sociale partners. In jobcoaches die niet alleen begeleiden, maar ook verbinden. In beleid dat niet uitgaat van quick fixes, maar juist van duurzaamheid. Wie kansen geeft, krijgt meer betrokkenheid en minder verloop.

Kwetsbare jongeren zijn geen probleem. Ze zijn een kans. Maar dan moeten we ze wel zien, begeleiden en serieus nemen. Want zolang zij werkloos blijven in een markt die schreeuwt om mensen, is het niet de jeugd die faalt, maar wij allemaal.