Column Nicole van der Wekken: Afscheid van een mestkever

Nicole van der Wekken – bestuurslid bij Cedris en directeur van werkontwikkelbedrijf Stroomopwaarts – neemt afscheid. In haar laatste column trekt ze een onverwachte, treffende parallel tussen mestkevers en werkontwikkelbedrijven. Een persoonlijk en krachtig verhaal over transformatie, trots en de waarde van mensen die bij werkontwikkelbedrijven werken.

Ik droomde van ‘schrijver worden’ lang voordat ik droomde van ‘directeur worden’. Binnenkort stop ik als directeur van Stroomopwaarts en ga ik naar de Schrijversvakschool, een vierjarige opleiding.

Ooit zat ik in een schrijfcursus die ging over personages. ‘Denk aan een dier waarmee je je identificeert. Beschrijf de eigenschappen: wat doet zij? Hoe beweegt ze? Wat beweegt háár?’ Ik koos de mestkever. Mestkevers zijn sterk. Ze hebben een schild. Hun mestballen bevatten allerlei zaden, dus de mestkever zorgt voor (bio)diversiteit. Ze spelen een belangrijke rol in ecosystemen. In het oude Egypte was de mestkever (scarabee) een vereerd dier, symbool voor transformatie, van chaos naar vernieuwing, van obstakels wegnemen. Want… mestkevers zijn goed in shit opruimen. Heel handig voor een directeur.

Deze vergelijking wil ik in mijn laatste column voor Cedris noemen. Ook wij zijn met onze bedrijven belangrijk voor het ecosysteem en de diversiteit op de arbeidsmarkt. Ik ben heel trots op wat we de afgelopen jaren hebben bereikt. En ik heb enorm genoten met en van jullie. Collega-directeuren, bureaumedewerkers, zeg maar: mijn mede-mestkevers. Met elkaar zijn we sterk, bereiken veel en brengen dingen tot bloei. Dit doen we niet voor onszelf, maar voor onze medewerkers.

Mestkevers hebben larven, die onder de grond of in mesthopen leven. Veel mensen zijn vies van deze beestjes, ook wel engerlingen genoemd. Hier zie ik een akelige parallel met hoe er soms gesproken wordt over onze medewerkers. Maar wij tonen als werkontwikkelbedrijven de waarde van het werk én van onze mensen zelf.

Dát is een verhaal dat niet vaak genoeg verteld kan worden! Ik weet dat jullie en Cedris daaraan blijven werken. En gelukkig: naast mijn schrijverij, ga ik bij de gemeente Den Haag aan de slag, en zal ik dat ook doen. Andere rol, zelfde verhaal. Daarom: tot ziens!