KansenInKrapte: Jetty Veldman kan meedoen dankzij werk in de ouderenzorg

Jetty is doof geboren. Met een gehoorapparaat hoort ze tonen en door te liplezen begrijpt ze wat je zegt. Ze had niet durven dromen dat ze nog een betaalde baan zou krijgen, maar met veel doorzettingsvermogen, hulp van haar jobcoach en vertrouwen van haar werkgever is het toch gelukt een fijne baan te vinden in de ouderenzorg. Lees hier haar bijzondere verhaal.

Jetty Veldman had nooit gedacht dat ze een betaalde baan zou krijgen. Maar met veel doorzettingsvermogen, de hulp van haar jobcoach via Inclusief Groep en het vertrouwen van haar werkgever is het toch gelukt. Nu is ze helemaal op haar plek als welzijnsmedewerker bij WZU, waar ze samen met haar collega’s activiteiten organiseert voor ouderen.

Jetty is doof geboren. Met een gehoorapparaat hoort ze alleen tonen, maar door te liplezen begrijpt ze wat je zegt. “Ik wilde eigenlijk met gehandicapten werken, omdat ik zelf ook gehandicapt ben. Maar toen kwam dit op mijn pad. Ik dacht: ik kan het niet doen, maar ik kan het ook gewoon proberen. Ik ben blij dat ik heb doorgezet en wil nu niet meer anders”, vertelt Jetty.

De zoektocht naar een baan

Als we Jetty vragen wat het voor haar betekent dat ze nu werk heeft zegt ze trots: “Dat ik mee kan doen, ondanks dat ik doof ben. Ik had nooit gedacht dat ik nog een betaalde baan zou krijgen.” Want die zoektocht naar een baan duurde uiteindelijk wel een jaar. Jetty wist dat ze in de zorg wilde werken, maar niet iedere plek was even geschikt. Zo moest het werk fysiek niet te zwaar zijn en moest ze met iemand anders op een groep staan die meer hoort dan zij.

“Elke keer kwam ik met iets en dan keken we: is dit wat?” vertelt jobcoach Christèl Zeldenrust die Jetty begeleidde. “Ik vond altijd dat mensen Jetty moesten zien en met haar moesten praten. Want als je mensen vertelt dat ze niet kan horen zijn ze erg terughoudend. Ik heb zelfs op LinkedIn een post gedeeld over wat Jetty met mij deed en met de vraag of er mogelijkheden zijn. Een aantal zorginstellingen wilden toen ook wel praten.”

Iets kunnen betekenen

Bovendien, vindt Christèl, heeft Jetty lef gehad. “Dan zei ze eerst: ‘dat lukt mij niet’ en dan zei ik ‘we gaan het gewoon doen’. En dan gingen we praten en proberen. Uiteindelijk dus met dit resultaat.” Want Jetty kon terecht op een groep van WZU, waar ouderen wonen die extra zorg nodig hebben. Daar gaat ze op individuele bezoeken en organiseert ze samen met een collega activiteiten: van knutselen tot bewegen en zingen. “Ik ben blij dat ik wat voor de mensen kan betekenen. Er is veel eenzaamheid en ik kan heel goed luisteren. Dat vind ik prettig”, vertelt Jetty.

Contact met collega’s

In het begin was het allemaal best wel even wennen, onder andere het contact met collega’s. “Ik ben echt heel doof. Omdat ik kan praten denken ze dat niet van mij. Maar ik ben het wel en dat onderschatten ze”, zegt Jetty. “Dus dat moet ik ze uitleggen hoe ze rekening met mij houden. Voor de vergaderingen heb ik een tolk gevraagd die er nu altijd bij zit. Dat soort dingen heb ik wel moeten leren vragen.” Gelukkig kan ze het goed vinden met haar collega’s en zijn ze erg begripvol en meedenkend. Zo heeft een van hen zelfs een beetje gebarentaal geleerd zodat hij beter met Jetty kan communiceren. “Dat vind ik heel leuk”, zegt Jetty.

Advies van Jetty

Jetty zit nu helemaal op haar plek en wil niet meer anders. Aan mensen die nog in hetzelfde schuitje zitten als zij voorheen zat wil ze meegeven: “Probeer te zoeken naar wat bij jou past en wat wel kan. Als gehandicapten horen we óók volledig mee te kunnen doen. Daar moeten werkgevers meer rekening mee houden, maar die aanpassingen moeten altijd wel te doen zijn.”

Brechtje de Lange

Functie

Redacteur/contentspecialist

E-mailadres

bdelange@cedris.nl